Κάθε γραφή έχει την αφετηρία της.

Και κάθε φωνή τον λόγο που επιλέγει να ακουστεί.

Και επειδή οι παρεξηγήσεις είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ανθρώπινης επικοινωνίας, το ατού της μην σας πω, — ενίοτε μάλιστα πιο δημιουργικές και από την ίδια τη γραφή — ίσως αξίζει να μιλήσω λίγο περισσότερο για όσα τροφοδοτούν τα Χρονικά.

Η Ασυμβίβαστη Αυτοκράτειρα δεν γεννήθηκε για να γράφει ένα προσωπικό ημερολόγιο.

Ούτε για να μοιράζει ρόλους καλών και κακών.

Γεννήθηκε από την ανάγκη να έχω φωνή.

Να παρατηρώ, να αμφισβητώ, να σχολιάζω και, κυρίως, να προβληματίζομαι.

Για τους ανθρώπους.
Τις σχέσεις.
Τις επιλογές.
Τις συμπεριφορές.

Για όσα λέμε και όσα τελικά κάνουμε.

Για τον έρωτα, τη φιλία, την οικογένεια, τη μητρότητα, την εργασία. Για την κοινωνία, την εξουσία, την αδικία, τις προκαταλήψεις και τις μικρές καθημερινές μας αντιφάσεις.

Για την υποκρισία που παρουσιάζεται ως ευγένεια.
Την αδιαφορία που παρουσιάζεται ως ωριμότητα.
Τον εγωισμό που μεταμφιέζεται σε αυτοσεβασμό.
Τον έλεγχο που εκφράζεται με ένα «Θέλω να ξέρω πως είσαι καλά».
Την ανευθυνότητα που κρύβεται πίσω από το βολικό «έτσι είμαι εγώ».

Για τα διπλά μέτρα και σταθμά.

Για τις κοινωνικές συμβάσεις που όλοι επικαλούμαστε και επιλεκτικά παραβιάζουμε.

Για το υπέροχο, κατά τα άλλα, μπουρδέλο μέσα στο οποίο ζούμε, συνυπάρχουμε, ερωτευόμαστε, εργαζόμαστε, μεγαλώνουμε παιδιά και προσπαθούμε να βγάλουμε άκρη.

Και φυσικά, για τις αντιφάσεις μας.

Γιατί κανείς δεν είναι υπεράνω κριτικής.

Ούτε εγώ.

Άλλωστε, αυτή είμαι.

Στηρίζω. Συμβουλεύω. Κι όταν χρειάζεται, τα χώνω.

Όχι από ανάγκη να επιβληθώ ή να έχω πάντα δίκιο.
Αλλά γιατί πιστεύω πως ο σεβασμός δεν σημαίνει να χαϊδεύουμε αυτιά. Ούτε η ειλικρίνεια να λέμε μόνο όσα είναι ευχάριστα.

Για μένα, ο πραγματικός σεβασμός βρίσκεται και στο θάρρος να πεις την αλήθεια, ακόμη κι όταν δεν είναι βολική.

Πάντα, όμως, με σεβασμό στον άνθρωπο που έχω απέναντί μου.

Τα Χρονικά μπορεί να γεννιούνται από προσωπικά βιώματα. Μπορεί όμως να ξεκινούν από μια ιστορία που μου διηγήθηκαν, μια συζήτηση που άκουσα, μια συμπεριφορά που παρατήρησα ή μια πραγματικότητα που με έκανε να σταματήσω και να σκεφτώ.

Κάποιες φορές, διαφορετικές ιστορίες συναντιούνται μέσα στο ίδιο κείμενο.

Δεν γράφω μόνο για όσα ζω.
Γράφω για όσα ζούμε.

Δεν έχει πάντα σημασία ποιος είπε τι, ποιος έκανε τι ή ποιος βρίσκεται πίσω από μια αφήγηση.

Γιατί η ιστορία είναι η αφορμή.
Όχι ο αυτοσκοπός.

Το ενδιαφέρον μου βρίσκεται σε όσα αποκαλύπτει για την ανθρώπινη φύση.

Για την κοινωνία που διαμορφώνουμε και τις συμπεριφορές που άλλοτε καταδικάζουμε και άλλοτε ανεχόμαστε, ανάλογα με το ποιος τις επιδεικνύει.

Στο πόσο εύκολα κρίνουμε τους άλλους και πόσο επιδέξια δικαιολογούμε τον εαυτό μας.

Στο πόσο απαιτούμε ειλικρίνεια, αλλά δυσκολευόμαστε να τη διαχειριστούμε όταν δεν μας βολεύει.

Στο πόσο μας ενοχλεί μια συμπεριφορά όταν είμαστε αποδέκτες της, αλλά βρίσκουμε δεκάδες εξηγήσεις όταν είμαστε εμείς εκείνοι που την επιδεικνύουμε.

Στο πόσο εύκολα μιλάμε για αξίες, σεβασμό, δικαιοσύνη και αξιοπρέπεια, μέχρι τη στιγμή που καλούμαστε να τα εφαρμόσουμε στην πράξη.

Τα Χρονικά δεν γράφονται για να αναγνωρίζονται άνθρωποι. Γράφονται για να αναγνωρίζονται συμπεριφορές.

Δεν διεκδικώ το αλάθητο.

Δεν προσποιούμαι την αντικειμενική παρατηρήτρια.
Έχω τις δικές μου εμπειρίες, αντιφάσεις, προκαταλήψεις και οπτικές.

Και δεν περιμένω να συμφωνούν όλοι μαζί μου.

Άλλωστε, αν συμφωνούσαμε όλοι σε όλα, μάλλον δεν θα υπήρχε και ιδιαίτερος λόγος να γράφουμε.

Ούτε να σκεφτόμαστε.

Η Ασυμβίβαστη Αυτοκράτειρα δεν φιλοδοξεί να γίνει αρεστή σε όλους. Ούτε να περιοριστεί σε μία θεματολογία, σε έναν ρόλο ή σε μια συγκεκριμένη εικόνα.

Άλλοτε θα είναι αιχμηρή.
Άλλοτε σαρκαστική.
Άλλοτε ευάλωτη.
Και κάποιες φορές μπορεί να αναθεωρεί ακόμη και τις δικές της απόψεις.

Δεν με ενδιαφέρει να παρουσιάζω μια αλάνθαστη Αυτοκράτειρα.

Με ενδιαφέρει να υπάρχει μια ελεύθερη φωνή.

Μια φωνή για όσα μας αφορούν όλους.

Ακόμη και για εκείνα που αποφεύγουμε να συζητήσουμε.

Και κάτι ακόμη.

Δεν χρειάζεται να έχω ζήσει προσωπικά κάθε ιστορία για να έχω άποψη γι’ αυτήν.
Ούτε να έχω υπάρξει πρωταγωνίστρια κάθε κατάστασης για να με προβληματίζει.

Δεν χρειάζεται να είσαι το θύμα μιας αδικίας για να την αναγνωρίζεις.
Ούτε να έχεις βιώσει μια συμπεριφορά για να την αμφισβητείς.

Ζούμε σε μια κοινωνία όπου συχνά γνωρίζουμε περισσότερα απ’ όσα λέμε.

Παρατηρούμε, σχολιάζουμε πίσω από κλειστές πόρτες, καταδικάζουμε ιδιωτικά και σιωπούμε δημόσια.

Και κάπως έτσι, όσα μας ενοχλούν συνεχίζουν να υπάρχουν.

Με τη δική μας ανοχή.

Δεν θεωρώ ότι κάθε άποψή μου είναι σωστή.

Ούτε ότι κάθε συμπέρασμά μου είναι αδιαμφισβήτητο.

Αλλά άλλο πράγμα η διαφωνία και άλλο η απαίτηση της σιωπής.

Δεν γράφω για να στοχοποιώ ανθρώπους. Γράφω γιατί οι συμπεριφορές, οι νοοτροπίες και οι κοινωνικές αντιφάσεις αξίζουν περισσότερο από τη σιωπή μας.

Οπότε, διαβάστε.
Διαφωνήστε.
Αμφισβητήστε.
Προβληματιστείτε.

Και αν κάτι από όσα διαβάζετε σας ενοχλεί, ίσως αξίζει πρώτα να αναρωτηθείτε τι ακριβώς σας ενόχλησε.

Άλλωστε, οι ιστορίες δεν είναι πάντα καθρέφτες συγκεκριμένων ανθρώπων. Μερικές φορές είναι καθρέφτες ολόκληρης της κοινωνίας.

Και οι καθρέφτες έχουν ένα ενοχλητικό ελάττωμα. Δεν ευθύνονται ποτέ για όσα αντανακλούν.

Αλλά τι να κάνουμε;
It is what it is.

Στο μπουρδέλο που ζούμε, όλοι θέλουμε την αλήθεια.
Αρκεί να αφορά τους άλλους.

– Ασυμβίβαστη Αυτοκράτειρα
Μέχρι το επόμενο Χρονικό