«Συνέχεια, Συνεχώς και Πάντα».
Τι τραγική Ειρωνία.

Εννέα χρόνια.

Μόνιμη σχέση.

Επτά χρόνια γνωριμίας.

Με παρουσίες, απουσίες, επιστροφές. Με εκείνα τα «κάτι» που δεν αποκτούν ποτέ συγκεκριμένο όνομα, αλλά δεν παύουν να υπάρχουν.

Και στο μεταξύ, μια σταθερή πραγματικότητα.

Μια σχέση που συνέχιζε κανονικά.

Με τις παράλληλες περιπλανήσεις, τα φλερτ, τις επιβεβαιώσεις και τις μικρές αποδράσεις της.

Όλα στη θέση τους.

Κι εγώ κάπου ανάμεσα.

Με συναισθήματα αληθινά. Βαθιά. Από εκείνα που δεν χρειάζονται καθημερινή παρουσία για να υπάρχουν.

Μέχρι που, τρία χρόνια πριν, αποφάσισα να τα θάψω.

Όχι γιατί έπαψαν να υπάρχουν.

Αλλά γιατί κατάλαβα πως δεν μπορούσα να συνεχίσω να κουβαλώ κάτι που δεν είχε χώρο να υπάρξει.

Και τα κατάφερα.

Βρήκα την ηρεμία μου.

Την ισορροπία μου.

Έκανα την ειρήνη μου με όσα δεν μπορούσα να έχω. Έπαψα να περιμένω κάτι που κανείς δεν είχε υποσχεθεί.

Και τότε, ξαφνικά, όλα ανατράπηκαν.

Εκεί που είχα μάθει να ζω με όσα δεν έγιναν, ήρθε μια εξομολόγηση που δεν περίμενα.

Και κάπως έτσι, επτά χρόνια μετά, όσα δεν είχαν ειπωθεί απέκτησαν όνομα.

Έρωτας.

Μου εξομολογήθηκε πως ήταν ερωτευμένος μαζί μου. Πως το συνειδητοποίησε πρόσφατα (αόριστος χρόνος).

Τι παράξενο πράγμα η ανθρώπινη φύση.

Να χρειάζονται χρόνια για να αναγνωρίσεις ένα συναίσθημα και μια στιγμή για να ανατρέψεις την ηρεμία ενός άλλου ανθρώπου.

Ξέρω μόνο πως εκείνη η εξομολόγηση, άνοιξε ξανά όσα είχα παλέψει τόσο να κλείσω.

Δεν θα προσποιηθώ πως δεν ένιωσα.

Δεν θα υποδυθώ την αδιάφορη, την άτρωτη, τη γυναίκα που δεν αγγίζεται.

Είχα αγαπήσει. Και ίσως, βαθιά μέσα μου, να μην είχα σταματήσει ποτέ.

Και σε μια στιγμή απόλυτης ειλικρίνειας, όταν η αυλαία έπεσε, είπα:

«Έχεις και την Ψυχή μου».

Όχι για να τον δεσμεύσω.

Όχι για να απαιτήσω ανταπόδοση.

Αλλά γιατί αυτή ήταν η αλήθεια μου.

Και δεν ντρέπομαι γι’ αυτήν.

Μόνο που η εξομολόγηση είναι το εύκολο κομμάτι.

Το δύσκολο αρχίζει μετά.

Εκεί που οι λέξεις απαιτούν πράξεις.

Εκεί που η ασφάλεια συγκρούεται με την επιθυμία.

Εκεί που πρέπει να αποφασίσεις αν αυτό που αισθάνεσαι αξίζει να το υπερασπιστείς ή αν προτιμάς να επιστρέψεις σε όσα γνωρίζεις.

Και κάπου εκεί εμφανίζονται οι φόβοι.

Οι ανασφάλειες που κουβαλάμε από προηγούμενα βιώματα. Οι πληγές που μπορεί να έχουν κλείσει, αλλά εξακολουθούν να επηρεάζουν τις επιλογές μας.

Η ανάγκη να κρατηθούμε από το γνώριμο, ακόμη κι όταν μέσα μας αναζητούμε κάτι διαφορετικό.

Μπορώ να το καταλάβω.

Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι έτοιμοι να διακινδυνεύσουν την ασφάλειά τους. Δεν είναι όλοι πρόθυμοι να εκτεθούν ξανά σε όσα κάποτε τους πλήγωσαν.

Αλλά το να καταλαβαίνω τον φόβο σου δεν σημαίνει πως οφείλω να πληρώσω εγώ το τίμημά του.

Γιατί τα βιώματά μας μπορεί να εξηγούν τις επιλογές μας. Δεν μας απαλλάσσουν, όμως, από την ευθύνη τους.

Και εκείνος επέστρεψε.

Στην ασφάλεια.

Στη σταθερότητα.

Στην πραγματικότητα των εννέα χρόνων.

Δεν με εξέπληξε.

Το επόμενο βήμα το είχα ήδη δει.

Και του το είχα ήδη πει.

Δεν ζήτησα εξηγήσεις.

Δεν απαίτησα αποφάσεις υπέρ μου.

Δεν μπήκα στη διαδικασία να διεκδικήσω μια θέση στη ζωή κάποιου που όφειλε πρώτα να αποφασίσει τι ήθελε από τη δική του.

Οι πράξεις του είχαν ήδη απαντήσει.

Και αυτό που με ενόχλησε δεν ήταν ότι επέλεξε να μείνει.

Ήταν ότι μπήκε ξανά σε μια ψυχή που είχε βρει την ηρεμία της, ανακίνησε όσα είχαν θαφτεί, τα ονόμασε έρωτα και, όταν ήρθε η στιγμή της ευθύνης, τα άφησε πίσω του.

Μπήκε. Ρήμαξε. Έφυγε.

Τόσο απλά.

Και θυμάμαι τότε να λέω χαρακτηριστικά:

«Απλά» μάλλον κάναμε ένα καλό Διάλειμμα».

Γιατί το Διάλειμμα είναι βολικό.

Δεν ανατρέπει ισορροπίες.

Δεν απαιτεί δύσκολες αποφάσεις.

Δεν σε υποχρεώνει να αντιμετωπίσεις τους φόβους σου ή να εγκαταλείψεις την ασφάλεια όσων γνωρίζεις, ακόμη κι αν αναζητάς διαρκώς κάτι έξω από αυτά.

Μπορείς να μπαινοβγαίνεις σε ζωές, να αισθάνεσαι, να επιβεβαιώνεσαι, να παίρνεις όσα σου λείπουν και ύστερα να επιστρέφεις στην καθημερινότητά σου.

«Η Μόνιμη».

Αυτό έλεγα με αυτοσαρκασμό.

Σαν να μην έγινε τίποτα.

Bright & Shine.

Μόνο που οι άνθρωποι δεν είναι διαλείμματα.

Δεν είναι εναλλακτικές πραγματικότητες που επισκέπτεσαι όταν η δική σου δεν σε γεμίζει.

Δεν είναι συναισθηματικά καταφύγια που εγκαταλείπεις μόλις απαιτήσουν συνέπεια.

Και κυρίως, δεν είναι υποχρεωμένοι να πληρώνουν το τίμημα των φόβων και της αναποφασιστικότητας κάποιου άλλου.

Τα λόγια έχουν τη δική τους γοητεία.

Οι υποσχέσεις ακόμη μεγαλύτερη.

Μόνο που η αλήθεια δεν βρίσκεται πάντα σε όσα ειπώθηκαν. Βρίσκεται κυρίως σε όσα ακολούθησαν.

Και εκεί, συνήθως, τελειώνουν οι ψευδαισθήσεις.

Δεν θα αμφισβητήσω τι αισθάνθηκε.

Δεν είμαι μέσα του.

Θα κρίνω, όμως, τι έκανε με αυτό που αισθάνθηκε.

Γιατί δεν είναι το ίδιο να ερωτεύεσαι και να έχεις το θάρρος να αναλάβεις την ευθύνη αυτού του έρωτα.

Δεν είναι το ίδιο να αναγνωρίζεις τις ανασφάλειές σου και να τους επιτρέπεις να αποφασίζουν για σένα.

Και δεν είναι το ίδιο να επιλέγεις συνειδητά τη ζωή που έχεις με το να παραμένεις σε αυτήν, επειδή φοβάσαι να αντιμετωπίσεις τις συνέπειες μιας διαφορετικής επιλογής.

Δεν με απασχολεί να αποδείξω αν ο έρωτάς του ήταν αληθινός.

Με απασχολεί ότι η δική μου αλήθεια ήταν.

Είχα ήδη διανύσει μια ολόκληρη διαδρομή για να συμφιλιωθώ με την απουσία του.

Είχα καταφέρει να ζήσω ήρεμα με όσα δεν έγιναν.

Και πως δεν χρειαζόμουν κάποιον να επιστρέψει για να μου θυμίσει όσα αισθανόμουν, αν δεν ήταν έτοιμος να σταθεί απέναντι σε όσα ο ίδιος δήλωνε.

«Έχεις και την Ψυχή μου», είπα.

Και οι Τίτλοι Τέλους έπεσαν.

Δεν το μετάνιωσα ποτέ.

Γιατί εγώ δεν φοβήθηκα την αλήθεια μου.

Εκείνος τι έκανε με τη δική του, είναι μια απάντηση που δεν μου οφείλει πια.

Την έδωσε ήδη.

Και τελικά, ίσως αυτό να είναι το πιο αποκαλυπτικό στους ανθρώπους.

Όχι όσα αισθάνονται.

Ούτε όσα υπόσχονται μέσα στην ένταση μιας στιγμής.

Αλλά όσα επιλέγουν όταν η στιγμή τελειώσει και αρχίσουν οι συνέπειες.

Αλήθεια, πόσοι από εμάς επιλέγουμε συνειδητά τη ζωή που πραγματικά θέλουμε, σύμφωνα με όσα αισθανόμαστε, και πόσοι παραμένουμε στην ασφάλεια μιας γνώριμης πραγματικότητας, επειδή δεν έχουμε το θάρρος να αντιμετωπίσουμε τις συνέπειες μιας διαφορετικής επιλογής;

– Ασυμβίβαστη Αυτοκράτειρα

Μέχρι το επόμενο Χρονικό