“It is all about being Bright & Shine”.

Η εικόνα.

Μεγάλη κουβέντα η εικόνα.

Ένα χαμόγελο. Μπόλικος δυναμισμός. Αυτοπεποίθηση. Ενέργεια. Μια καθημερινότητα που τρέχει με χίλια και ένα πρόγραμμα που, αν το δει κάποιος απ’ έξω, μάλλον θα αναρωτηθεί πότε προλαβαίνω να αναπνεύσω.

Κι όμως, προλαβαίνω.

Και χαμογελώ. Και γελώ. Και εργάζομαι. Και οργανώνω. Και διεκδικώ. Και βρίσκω πάντα κάτι ακόμη να χωρέσω μέσα σε ένα εικοσιτετράωρο που, δυστυχώς, αρνείται πεισματικά να αποκτήσει περισσότερες ώρες.

Αυτή είμαι.

Και κάπως έτσι, έτοιμη η εικόνα.

Bright & Shine.

Όλα υπέροχα. Άλλωστε, όταν κάποιος δείχνει τόσο δυναμικός, τι μπορεί να πηγαίνει στραβά;

Τίποτα, προφανώς.

Το αστείο είναι πως δεν έχω κανένα πρόβλημα με την εικόνα μου.

Δεν είναι κατασκευασμένη. Δεν είναι ένας ρόλος που υποδύομαι για να πείσω τους άλλους.

Είμαι πράγματι δυνατή.

Και έντονη.

Και απαιτητική.

Και πεισματάρα, πολλές φορές περισσότερο απ’ όσο θα έπρεπε.

Αλλά η εικόνα έχει ένα εξαιρετικά βολικό χαρακτηριστικό.

Δείχνει όσα φαίνονται. Και αφήνει τα υπόλοιπα στην ησυχία τους.

Δεν χρειάζεται να εξηγήσει τίποτα.

Ούτε τι προηγήθηκε ενός χαμόγελου. Ούτε τι ακολουθεί όταν κλείνει η πόρτα. Ούτε πόσα διαφορετικά πράγματα μπορεί να συμβαίνουν μέσα σε έναν άνθρωπο την ίδια ακριβώς στιγμή.

Και, για να είμαι δίκαιη, ούτε εγώ είχα πάντα τη διάθεση να τα εξηγήσω.

Βασικά ποτέ.

Τους τελευταίους μήνες, η εικόνα παρέμεινε λίγο πολύ η ίδια.

Η πραγματικότητα, όμως, όχι.

Πριν από το χειρουργείο, δύο και τρεις ώρες γυμναστικής ήταν απλώς μέρος της ημέρας μου. Περπάτημα στις πέντε το πρωί, προπονήσεις, βάρη, ένταση, εκρηκτικότητα, κίνηση.

Και φυσικά, ποτέ αρκετά.

Πάντα κάτι περισσότερο. Λίγο παραπάνω. Άλλη μία προπόνηση. Άλλη μία απαίτηση από το σώμα μου.

Το οποίο, μεταξύ μας, έκανε ήδη πάρα πολλά. Αλλά ποιος είχε χρόνο να ασχοληθεί με αυτή τη λεπτομέρεια;

Εγώ πάντως όχι.

Μέχρι που ήρθε το χειρουργείο.

Και ξαφνικά, εκείνο το περπάτημα που απολάμβανα να κάνω κάθε πρωί πριν ξυπνήσει ο υπόλοιπος κόσμος έγινε δύσκολο.

Το περπάτημα.

Από τις ώρες προπόνησης, στα λίγα βήματα.

Πολύ λίγα βήματα.

Από το «πόσα ακόμη μπορώ να κάνω;» στο «πόσα μπορώ να κάνω σήμερα;».

Και μαζί με το σώμα μου, αναγκάστηκε να περιοριστεί και κάτι άλλο: η ψευδαίσθηση ότι μπορώ να έχω τα πάντα υπό έλεγχο.

Γιατί εγώ είχα μάθει να προγραμματίζω.

Να αποφασίζω. Να κάνω. Όχι να περιμένω.

Και ξαφνικά έπρεπε να περιμένω.

Εξαιρετική συνθήκη για έναν άνθρωπο με τη δική μου υπομονή.

Δηλαδή, σχεδόν ανύπαρκτη (λέμε τώρα).

Η φυσική κατάσταση που είχα χτίσει όλα αυτά τα χρόνια με βοήθησε.

Άρχισα να περπατώ λίγο περισσότερο κάθε μέρα και, μέσα στην πρώτη εβδομάδα, είχα ήδη καταφέρει να επανέλθω σε σημαντικό βαθμό στο περπάτημά μου.

Μόνο που εγώ δεν κοιτούσα αυτό.

Κοιτούσα όσα δεν μπορούσα ακόμη να κάνω.

Όσα μου είχαν στερηθεί.

Όσα θεωρούσα αυτονόητα μέχρι τη στιγμή που έπαψαν να είναι.

Και μέσα σε όλη αυτή την ιστορία υπήρχαν κι άλλα. Πολύ πιο προσωπικά. Πράγματα που δεν είχαν καμία σχέση με το χειρουργείο, αλλά συνέβαιναν την ίδια περίοδο, μέσα στην ίδια ζωή.

Δεν έμπαιναν σε αναμονή επειδή εγώ είχα να ασχοληθώ με την αποκατάστασή μου.

Μακάρι να λειτουργούσε έτσι. Να μπορούσες να πεις «αυτή την περίοδο έχω αρκετά, περάστε ξανά αργότερα».

Αλλά όχι.

Μπορούσα να χαίρομαι επειδή κατάφερα κάτι που την προηγούμενη ημέρα δυσκολευόμουν να κάνω και, λίγες ώρες αργότερα, να πονώ για κάτι που δεν είχε καμία σχέση με το σώμα μου.

Να γελώ αληθινά και να με βρίσκει ξαφνικά μια σκέψη που μου έκοβε το χαμόγελο.

Και τα δύο δικά μου.

Και τα δύο αληθινά.

Για το σώμα υπήρχαν οδηγίες. Περιορισμοί. Στάδια αποκατάστασης.

Για όσα συνέβαιναν μέσα μου;

Καμία οδηγία.

Κανένα χρονοδιάγραμμα.

Το σώμα έκανε τη δουλειά του.

Η καρδιά τη δική της.

Και οι δύο, προφανώς, με εντελώς διαφορετικό πρόγραμμα.

Κι εγώ συνέχιζα να είμαι εγώ.

Με τον δυναμισμό μου. Με τις απαιτήσεις μου. Με το χαμόγελό μου. Με όλα εκείνα που δεν εξαφανίστηκαν επειδή η ζωή είχε γίνει πιο περίπλοκη.

Bright & Shine.

Η εικόνα στη θέση της.

Όχι επειδή προσπαθούσα να κρύψω κάτι.

Αλλά επειδή αυτή η εικόνα ήταν πάντοτε ένα αληθινό κομμάτι μου.

Και κάπως έτσι πέρασαν τρεις μήνες.

Η δουλειά επέστρεψε. Οι υποχρεώσεις επίσης. Οι ημέρες άρχισαν να γεμίζουν ξανά. Κινήσεις που κάποτε ήταν δύσκολες έγιναν λίγο πιο εύκολες. Πράγματα που μου έλειπαν άρχισαν σταδιακά να βρίσκουν τη θέση τους στην καθημερινότητά μου.

Χωρίς τυμπανοκρουσίες.

Χωρίς κάποια μεγάλη ανακοίνωση.

Και, κυρίως, χωρίς να το πολυσκέφτομαι.

Γιατί ήμουν ήδη απασχολημένη με το επόμενο.

Έτσι είχα μάθει. Να πιέζω τον εαυτό μου όλο και περισσότερο. Από πάντα.

Πειθαρχία. Συστηματικότητα.

Και μια μόνιμη απαίτηση για το επόμενο.

Για το επόμενο βήμα. Την επόμενη υποχρέωση. Την επόμενη κίνηση που ήθελα να μπορώ να κάνω.

Μέχρι χθές.

Χθες, στο Strength & Conditioning, κάπου ανάμεσα σε μια άσκηση και στην επόμενη, έπιασα τον εαυτό μου να σκέφτεται:

«Πού έφτασα…»

Και για μια στιγμή έμεινα εκεί.

Δεν σκεφτόμουν τα κιλά. Ούτε τις επαναλήψεις. Ούτε τις επιδόσεις μου.

Σκεφτόμουν εμένα.

Πριν από λίγους μήνες γυμναζόμουν δύο και τρεις ώρες την ημέρα, χωρίς να σκέφτομαι ιδιαίτερα τι σήμαινε αυτό.

Μετά βρέθηκα να προσπαθώ να περπατήσω.

Και χθες βρισκόμουν ξανά μέσα σε μια «προπόνηση».

Όχι όπως πριν. Όχι ακόμη.

Αλλά ήμουν εκεί.

Και ξαφνικά, όλα όσα είχαν μεσολαβήσει απέκτησαν μια διαφορετική διάσταση.

Είχα διανύσει μια ολόκληρη διαδρομή χωρίς να έχω καταλάβει πόσο μεγάλη ήταν.

Όχι επειδή δεν θυμόμουν τι είχε συμβεί.

Τα θυμόμουν όλα.

Τις δύσκολες πρώτες ημέρες. Τον πόνο. Τους περιορισμούς. Τον εκνευρισμό μου. Τις φορές που το σώμα μου δεν ακολουθούσε όσα απαιτούσε το μυαλό μου.

Και όλα εκείνα τα προσωπικά που συνέβαιναν παράλληλα. Που δεν είχαν καμία σχέση με την αποκατάσταση, αλλά επηρέασαν εξίσου την καθημερινότητά μου.

Τα θυμόμουν.

Απλώς δεν είχα σταθεί ποτέ να τα δω όλα μαζί.

Ήμουν τόσο απασχολημένη με όσα δεν μπορούσα ακόμη να κάνω, που είχα σχεδόν προσπεράσει όσα είχα ήδη ξανακερδίσει.

Και, το χειρότερο, είχα προσπεράσει και το πόσο διαφορετικά είχα ζήσει τους τελευταίους μήνες.

Εγώ, που παρατηρώ τα πάντα, με το κλασικό «I observe».

Που οργανώνω, υπολογίζω, προβλέπω.

Που δύσκολα αφήνω κάτι να μου ξεφύγει.

Είχα αφήσει να μου ξεφύγει μια ολόκληρη διαδρομή της δικής μου ζωής.

Ωραία ειρωνεία.

Δεν ένιωσα θριαμβεύτρια.

Ούτε σκέφτηκα ότι όλα τελείωσαν.

Δεν τελείωσαν.

Υπάρχουν ακόμη πράγματα που δεν μπορώ να κάνω. Κι άλλα που εξακολουθούν να με απασχολούν, χωρίς να έχουν την παραμικρή σχέση με τη σωματική μου κατάσταση.

Δεν ήταν λοιπόν μια στιγμή που έβαλε τα πάντα στη θέση τους.

Ήταν όμως μια στιγμή που μου έδειξε πόσα είχαν συμβεί ενώ εγώ ήμουν απασχολημένη με το να συνεχίζω.

Και τότε επέστρεψα στην εικόνα.

Στη δική μου εικόνα.

Το χαμόγελο.

Ο δυναμισμός.

Η «ξινή».

Η ενέργεια.

Η γεμάτη καθημερινότητα.

Όλα αληθινά.

Όπως αληθινά ήταν και όσα δεν φαίνονταν.

Και ίσως αυτό να είναι που με ενόχλησε περισσότερο στη χθεσινή συνειδητοποίηση.

Όχι ότι οι άλλοι δεν μπορούσαν να δουν τι υπήρχε πίσω από την εικόνα μου.

Ότι είχα αρχίσει να προσπερνώ κι εγώ η ίδια όσα δεν φαίνονταν.

Και δεν μιλώ μόνο για τον πόνο ή τις δυσκολίες.

Μιλώ και για όλα εκείνα που συνέβαιναν καθημερινά, τόσο αθόρυβα ώστε δεν τους έδινα καμία σημασία.

Για όσα άλλαζαν ενώ εγώ κοιτούσα αλλού.

Για όσα είχα θεωρήσει δεδομένα πριν τα χάσω.

Και για όσα άρχισα να ξαναβρίσκω χωρίς να καταλαβαίνω πόσο μου είχαν λείψει.

Bright & Shine.

Όλα στη θέση τους.

Τουλάχιστον όσα φαίνονται.

Και, μεταξύ μας, ποιος έχει χρόνο να κοιτάξει πίσω από μια τόσο περιποιημένη εικόνα;

Εγώ πάντως, μέχρι χθες, δεν είχα βρει χρόνο.

Γιατί η εικόνα μπορεί να είναι αληθινή.

Και πάλι να μην είναι ολόκληρη η αλήθεια.

Τόσον καιρό οι άλλοι έβλεπαν την εικόνα μου.

Το παράξενο είναι πως κι εγώ είχα μείνει να κοιτάζω μόνο αυτήν.

Κι εσύ; Πόσο καλά γνωρίζεις τον άνθρωπο που βλέπεις κάθε μέρα στον καθρέφτη; Ή μήπως έχεις πιστέψει κι εσύ την εικόνα του;

— Ασυμβίβαστη Αυτοκράτειρα

Μέχρι το επόμενο Χρονικό.