ΑΘΟΡΥΒΑ ΚΑΙ ΗΣΥΧΑ

Οι συγκεκριμένες λέξεις και σκέψεις γράφτηκαν στις 15.07.2026, Τετάρτη, σε ένα ψυχρό δωμάτιο Νοσοκομείου στην Λευκωσία — μία (1) μέρα μετά την εγχείρηση μου.

Εκείνες οι βδομάδες πριν την εγχείρηση ήταν κόλαση.

Ως άνθρωπος είχα να διαχειριστώ το θέμα απουσίας από την δουλειά – εδώ workaholic, το πρόγραμμα των δυο (2) Drama Queens στο σπίτι, το θέμα Υγείας που προέκυψε και τα συνεπακόλουθα του που επηρέασαν αυστηρώς την λειτουργία της ημέρας και την καθημερινότητα μου.

Είναι όλα αυτά που μου δίνουν ένα γερό boost μέσα στην ημέρα να «αντέχω».

Εκείνες οι μέρες όμως, ήταν πλήρης απογοήτευση.

Η υγεία και η συναισθηματική απώλεια.

Δυο βασικοί πυρήνες.

Δύο χτυπήματα κάτω από την μέση.

Τα συναισθήματα πολλά.

Οι σκέψεις βάραιναν το μυαλό.

Αγωνία…

Τότε έγραψα για την «εξέλιξη» σχεδόν σαν θέση ζωής.

Σήμερα επιστρέφω σε εκείνες τις λέξεις και σκέφτομαι:

Τότε νόμιζα ότι μιλούσα για την εξέλιξη.

Τώρα ξέρω ότι τη ζούσα.

15 Ιουλίου 2026

«Εξέλιξη: Η κρυφή μάχη που δίνει ο άνθρωπος με τον ίδιο του τον εαυτό. Έρχεται με αθόρυβες, σταθερές αλλαγές, που αντιλαμβάνεσαι μόνο όταν κοιτάξεις πίσω.»

Δεν ξέρω αν εκείνη τη μέρα καταλάβαινα πραγματικά τι έγραφα.

Ήμουν μόλις μία μέρα μετά από ένα χειρουργείο.

Το σώμα μου είχε αναγκαστεί, μέρες πριν, να σταματήσει όλα όσα λάτρευα και αγαπούσα.

Και τώρα, μετά από ένα (1) χειρουργείο καθηλωμένη στο κρεβάτι, έπρεπε να περιμένω.

Να έρθει η στιγμή που θα μπορούσα ξανά να σηκωθώ και, με αργά και σταθερά βήματα να περπατήσω.  
Κι εγώ, που πάντα ήξερα να προχωρώ, έπρεπε ξαφνικά να μάθω κάτι πολύ πιο δύσκολο:

ΝΑ ΜΗΝ ΜΠΟΡΩ.

Να χρειάζομαι χρόνο – για το σώμα, το μυαλό και την καρδιά.
Να περιμένω.
Να εξαρτώμαι.

Να μην έχω τον έλεγχο του πότε θα επιστρέψω σε όλα όσα μέχρι χθες θεωρούσα αυτονόητα. Κι όμως, έγραφα για εξέλιξη.

Δύο μήνες μετά, γυρίζω σε εκείνο το κείμενο και καταλαβαίνω κάτι που τότε ίσως δεν μπορούσα ακόμη να δω:

Η εξέλιξη δεν είναι πάντα κίνηση προς τα μπροστά.

Μερικές φορές είναι να μείνεις ακίνητη.

Να δεχτείς ότι αυτή τη φορά δεν θα κερδίσεις επειδή πίεσες περισσότερο.
Δεν θα φτάσεις πιο γρήγορα επειδή άντεξες περισσότερο.
Δεν θα αποδείξεις τίποτα σε κανέναν επειδή σηκώθηκες πριν να είσαι έτοιμη.

Για έναν άνθρωπο που έχει μάθει να παλεύει αθόρυβα και ήσυχα, ίσως η μεγαλύτερη μάχη να είναι ακριβώς αυτή:

Να μην παλέψει με ό,τι χρειάζεται χρόνο.

Τότε έγραψα πως η εξέλιξη θέλει συγκρούσεις, απώλειες, «όχι», αλλαγές και απομάκρυνση από ό,τι δεν χωρά πια.

Σήμερα θα πρόσθετα κάτι.

Θέλει και Παύση.

Γιατί μέσα στην παύση αναγκάζεσαι να συναντήσεις τον εαυτό σου χωρίς όλα εκείνα που χρησιμοποιούσες για να αποδεικνύεις ποια είσαι.

Χωρίς ταχύτητα.
Χωρίς πρόγραμμα.
Χωρίς παραγωγικότητα.
Χωρίς το «προλαβαίνω».
Χωρίς το «μπορώ».

Και κάπου εκεί κατάλαβα ότι ίσως εξέλιξη δεν είναι να γίνεσαι συνεχώς περισσότερο.

Ίσως είναι και να μαθαίνεις τι δεν χρειάζεται πια να αποδεικνύεις.

Αλλά εκείνες οι μέρες, όλες εκείνες οι βδομάδες, δεν δοκίμασαν μόνο το σώμα μου.

Υπήρχε και η απώλεια.

Η απογοήτευση.

Είχα να διαχειριστώ το είναι μου.

Την Ψυχή μου την ίδια!

Με δάκρυα που δεν φαίνονται.

Με μια κραυγή για βοήθεια που δεν ακούει κανείς.

Με ένα κόμπο στην καρδιά, που κανείς δεν μπορεί να λύσει.

Και η αναπνοή έμοιαζε να δυσκολεύει όλο και περισσότερο.

Απογοήτευση.

Και η απογοήτευση, όσο κι αν δεν το καταλαβαίνεις τη στιγμή που τη ζεις, έχει κι αυτή κάτι να σου μάθει για την εξέλιξη.

Γιατί εξέλιξη δεν είναι μόνο να «αντέχεις» όσα σου συμβαίνουν.

Είναι και να τολμάς.

Συχνά η εξέλιξη ξεβολεύει, γιατί σημαίνει εγκατάλειψη μιας εκδοχής που έχει γίνει συνήθεια.

Να ξεβολεύεσαι.

Η εξέλιξη δεν σταματά ποτέ.

Και αν χρειαστεί, να αφήνεις πίσω το γνώριμο, όταν δεν σε πηγαίνει πια εκεί που θέλεις.

Κάποιοι μπερδεύουν την εξέλιξη με τον συμβιβασμό. Νομίζουν πως, για να πας μπροστά, πρέπει να γίνεις πιο «βολικός».

Είναι η στιγμή που ξέρεις τι πρέπει να κάνεις, αλλά επιλέγεις κάτι λιγότερο για να μη δυσαρεστήσεις, έγραψα σε εκείνη την ανάρτηση τον Ιούλιο (αποδίδεται στον κ. Πολίτη).

Η αλήθεια όμως είναι σκληρή: Ο συμβιβασμός δεν είναι ισορροπία, είναι υποχώρηση.

Το δύσκολο είναι να επιλέγεις αυτό που θέλεις όταν η επιλογή έχει κόστος.

Γιατί αυτό είναι Ζωή.

Η εξέλιξη είναι αρκετά σκληρή διαδικασία.

Θέλει συγκρούσεις.

Θέλει να χάσεις πράγματα.

Να απομακρυνθείς από ανθρώπους που δεν χωρούν πια.

Να ρισκάρεις.

Να γίνεις αντιπαθής, έως και παρεξηγήσιμος.

Να εξελίσσεσαι λοιπόν.

Να κάνεις πράγματα που πραγματικά θέλεις.

Να περνάς χρόνο με τους ανθρώπους που αγαπάς.

Να θαυμάζεις.
Να αγαπάς.
Να νιώθεις.

Η Ψυχή σου να ηρεμεί.

Και όταν πλαγιάζεις το βράδυ, να νιώθεις πλήρης.

Ίσως αυτό να είναι το νόημα.

Όχι απλώς να επιβιώνεις από τη ζωή.
Να επιλέγεις να τη Ζεις.

Και ίσως εκεί να κρύβεται τελικά η διαφορά ανάμεσα στην εξέλιξη και τον συμβιβασμό.

Ο συμβιβασμός σε κρατά εκεί που ξέρεις.

Η εξέλιξη σου ζητά να δεις αν έχεις το θάρρος να πας εκεί που θέλεις.

Στις 15 Ιουλίου έγραψα:

«Η μεγαλύτερη επιτυχία της εξέλιξης είναι η γνώση ότι δεν είσαι πια αυτός που ήσουν.»

Σήμερα μπορώ να το διαβάσω διαφορετικά.

Εκεί που κάποτε θα πίεζα τον εαυτό μου να συνεχίσει, έμαθα — έστω και αναγκαστικά — να του δίνω χρόνο.

Να αποδέχομαι όσα δεν μπορώ να ελέγξω.

Αυτό που κλασσικά λέω με αυστηρό και ψυχρό ύφος:

“It is what it is”.

Και ίσως τελικά οι μεγαλύτερες αλλαγές να είναι ακριβώς αυτές.

Εκείνες που κανείς δεν βλέπει.

Αυτές που γίνονται πάντα αθόρυβα και ήσυχα.

Μέχρι να κοιτάξεις πίσω και να διερωτηθείς.

Ίσως να μην υπάρχει ποτέ συγκεκριμένη στιγμή.

Ίσως γιατί η εξέλιξη δεν κάνει θόρυβο.

Απλά την συνειδητοποιείς κοιτάζοντας πίσω.

Και εσύ;

Αν κοιτάξεις σήμερα πίσω, πού βλέπεις τη δική σου εξέλιξη;
Σε όσα έμαθες να περιμένεις ή σε όσα βρήκες το θάρρος να αλλάξεις;

– Ασυμβίβαστη Αυτοκράτειρα
Μέχρι το επόμενο Χρονικό.