Πριν μάθεις να Ζεις…

Κάποτε είχα γράψει: «Για να μπορέσεις να πεις πως έφτασες στο τέρμα, πως είδες όσα ήθελες κι έχεις πια χορτάσει, πρέπει να ξυπνήσεις ένα πρωί και να αναρωτηθείς “αν αντέχεις” να υπομείνεις την ημέρα που ξεκινάει.»

12 Μαρτίου 2023.

Τότε το διάβασα και κάτι μέσα μου το αναγνώρισε.

Σήμερα το καταλαβαίνω αλλιώς.

Γιατί άλλο να διαβάζεις για το «αντέχω».

Κι άλλο να χρειαστεί να αντέξεις.

ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ.

Γιατί απλά δεν έχεις την επιλογή και τον χρόνο να πέσεις.

Να έρθουν μέρες που δεν ψάχνεις νόημα.

Δεν θέλεις να γίνεις καλύτερος άνθρωπος.

Δεν σε ενδιαφέρει ποιο «μάθημα» κρύβεται πίσω από αυτό που σου συμβαίνει.

Θέλεις απλώς να περάσει η μέρα.

Να ανοίξεις τα μάτια, να βάλεις τα πόδια κάτω από το κρεβάτι και να πεις:

«Εντάξει. Και σήμερα.»

Αυτό είναι το αντέχω για μένα σήμερα –

Να ξυπνήσω και να αναπνέω.

Να προσευχηθώ για την ημέρα που έχω μπροστά μου.

Να τρέξω τα καθημερινά που ηρεμούν το μυαλό και με γεμίζουν ενέργεια.

Εργασία και «χαρά» – με ηφαίστεια και ήρεμα ποτάμια.

Να εκτελέσω  επιτυχώς τον ρόλο της μάνας.

Και το βράδυ σαν ακουμπήσω το κεφάλι στο μαξιλάρι να ευχαριστήσω για την ημέρα που πέρασε.

Αντέχω.

Όχι το «είμαι δυνατή».

Ούτε το «όλα θα πάνε καλά».

Καμιά φορά είναι απλώς:

«Δεν ξέρω πώς θα το κάνω. Αλλά θα σηκωθώ.»

Και τελικά, εκείνο το κείμενο του 2023 ίσως έχει δίκαιο.

Χρειάζεται να αποτύχεις.

Να γνωρίσεις λάθος ανθρώπους.

Να απογοητευτείς από ανθρώπους που κάποτε πίστεψες.

Να αγαπήσεις.

Να χάσεις.

Να πληγωθείς.

Και, όσο κι αν δεν μας αρέσει να το παραδεχόμαστε, να πληγώσεις κι εσύ.

Να κάνεις λάθος επιλογές.

Να μείνεις εκεί που έπρεπε να φύγεις.

Να φύγεις από εκεί που κάποτε πίστευες ότι θα μείνεις για πάντα.

Να κοιτάξεις πίσω και να αναρωτηθείς:

«Γιατί το επέτρεψα αυτό;»

Και να μην έχεις πάντα απάντηση.

Απλά χρειάζεται κάποια στιγμή να δεις τον κόσμο γύρω σου να καταρρέει.

Και μέσα σου.

Δεν διορθώνονται όλα.

Δεν σώζονται όλα.

Και δεν έχουμε πάντα αυτό που θέλουμε.

Κάποια πράγματα απλώς τελειώνουν.

Και πρέπει να μάθεις να ζεις και μετά από αυτά.

Υπάρχουν βράδια που το μυαλό δεν σταματά.

Overthinking ονομάζεται.

Το σιχαίνομαι.

Θέλει πολλή δουλειά, προσπάθεια και κόπο να καταφέρεις να διαολοστείλεις έστω και ένα μικρό ποσοστό από αυτή την κατάρα.

Και υπάρχουν πρωινά που απαιτείται να σηκωθείς κανονικά, ενώ μέσα σου δεν υπάρχει τίποτα κανονικό.

Να πας στη δουλειά. Να απαντήσεις «καλά» όταν σε ρωτήσουν πώς είσαι. Αχ, αυτό το τυπικό “είμαι καλά” όλων μας!»

Ενώ μέσα σου καίγεσαι.

Να γελάσεις.

Να συνεχίσεις.

Και κανείς να μη γνωρίζει πόση προσπάθεια χρειάστηκε απλώς και μόνο για να είσαι εκεί.

Το ήξερα τότε. Αλλά τώρα, το ξέρω διαφορετικά.

Όταν χάνεις τα «Πάντα» σου

και η ζωή απαιτεί να συνεχίσεις.  

Και ίσως γι’ αυτό, τρία χρόνια μετά, επιστρέφω σε εκείνες τις λέξεις διαφορετικά.

Όχι επειδή έγινα πιο δυνατή.

Δεν ξέρω καν αν μου αρέσει πια αυτή η λέξη.

Απλώς δεν σου δίνεται άλλη επιλογή από το ΝΑ ΑΝΤΕΞΕΙΣ.

Και αντέχεις.

Σκατά κάποιες μέρες.

Με θυμό άλλες.

Με φόβο.

Με κλάμα.

Με ένα «δεν μπορώ άλλο» που τελικά γίνεται ακόμη μία μέρα.

Και μετά άλλη μία.

Μέχρι που κάποια στιγμή κοιτάζεις πίσω.

Και βλέπεις εκείνον τον άνθρωπο που όλοι λένε πως είναι “δυνατός”. Και που είναι. Αλλά δεν ήθελε να συνεχίσει.

Δεν ήθελε να σταθεί.

Ήθελα λοιπόν, να διεκδικήσω την πολυτέλεια του να «πέσω».

Να κλάψω.

Να μην κάνω τίποτα.

Δεν ήθελα ούτε τυπικά χαμόγελα.

Ούτε γόβα στιλέτο.

Ούτε κουστούμι.

Ούτε συναντήσεις.

Τίποτα.

Ήθελα απλώς, για λίγο, να μη χρειάζεται να αντέχω.

Και θέλω να πω μόνο: Άντεξες.

Όχι αλώβητη.

Όχι ίδια.

Και σίγουρα όχι επειδή όλα πήγαν όπως ήθελες.

Άντεξες γιατί έτσι έμαθες.

Δεν τα βάζεις ποτέ κάτω.

Συνέχισες ακόμη κι όταν δεν ήξερες γιατί συνεχίζεις.

Όχι επειδή δεν έσπασες. Αλλά επειδή, ακόμη και σπασμένη, συνέχισες.

Και κάπου εκεί επιστρέφω σε αυτό που είχα κρατήσει τότε από το κείμενο που απέδιδα στον Charles Bukowski.

«Πρέπει να αποτύχεις για να επιτύχεις, γιατί όσοι δεν απέτυχαν, είναι όσοι ποτέ δε ρίσκαραν. Πρέπει να γνωρίσεις τους λάθος ανθρώπους, για να εκτιμήσεις την αξία
της συντροφιάς όταν βρεις τους σωστούς».  

Το 2023 το έγραψα.

Το 2026, πιο ώριμη, και επιτυχώς Ασυμβίβαστη μπορώ να πω ότι το καταλαβαίνω διαφορετικά.

Υπάρχουν μέρες που η δύναμη είναι πολύ πιο απλή.

Ξύπνησες.

Σηκώθηκες.

Έκανες όσα έπρεπε.

Και άντεξες.

– Ασυμβίβαστη Αυτοκράτειρα
Μέχρι το επόμενο Χρονικό.