Σεπτέμβριος – ο πιο αγαπημένος μου μήνας.

Ο Σεπτέμβρης έχει κάτι από τέλος και κάτι από αρχή.
Δεν είναι ακριβώς καλοκαίρι.
Δεν είναι ακόμη χειμώνας.
Είναι εκείνο το «ανάμεσα».

Η εποχή αλλάζει.
Το φως αλλάζει.
Οι μέρες μικραίνουν.
Και η φύση αρχίζει σιγά σιγά να αφήνει ό,τι δεν μπορεί να πάρει μαζί της.

Ίσως αυτό να είναι και το δικό της μάθημα.
Η αλλαγή δεν έρχεται πάντα για να φέρει κάτι καινούριο.
Μερικές φορές έρχεται για να πάρει ό,τι τελείωσε.
Ό,τι ξεπεράστηκε.
Ό,τι δεν μας χωράει πια.
Ό,τι κρατήσαμε περισσότερο απ’ όσο έπρεπε.

Ανθρώπους.
Καταστάσεις.
Εκδοχές μας.

Κάποιες λέξεις επιστρέφουν κάθε χρόνο.
Ίδιες.
Εμείς, όχι.
Κάπως έτσι κοιτάζω και τα Χρονικά.

Για να θυμίζουν όσα κάποτε ήμασταν.
Όσα νιώσαμε.
Όσα πιστέψαμε.
Και να μας δείχνουν πόσο δρόμο έχουμε διανύσει.

Η ζωή άλλωστε, έχει τον δικό της τρόπο να αφαιρεί τα «περιττά» μέχρι να μείνει το σημαντικό για Εσένα.

Μας αλλάζει διαδρομές.
Μας οδηγεί σε σταυροδρόμια.
Μας αναγκάζει να αφήσουμε ανθρώπους, καταστάσεις, βεβαιότητες.
Μας διαλύει τα πάντα μέσα σε λίγες ώρες.
Εκεί που εμείς επιμένουμε να κρατάμε, αυτή έχει άλλη άποψη.
Και τότε, μας σπάει.

Λέξεις από άλλες στιγμές.
Σκέψεις από άλλες εποχές.
Εκδοχές μου που κάποτε υπήρξα.
Δεν θέλω να τις διαγράψω.
Ούτε να τις διορθώσω με όσα έμαθα, έζησα ή αναθεώρησα μέχρι σήμερα.
Θέλω να τις κοιτάξω και να θυμηθώ τη διαδρομή.

Γιατί για να προχωρήσεις δεν χρειάζεται να αρνηθείς αυτό που ένιωσες, αυτό που επέτρεψες, αυτό που υπήρξες.
Χρειάζεται μόνο να ξέρεις πότε ήρθε η ώρα να αφήσεις.

«Η ζωή σε σπάει σε όσα μέρη χρειάζεται, για να σε διαπεράσει το φως.»
— αποδίδεται στον Bert Hellinger.

Ίσως γι’ αυτό αλλάζουν οι εποχές. Γιατί η φύση κάνει χωρίς φόβο αυτό που εμείς δυσκολευόμαστε τόσο να κάνουμε – αφήνει.

Δεν αρνείται ότι υπήρξε.
Δεν το διαγράφει.
Απλώς αναγνωρίζει ότι ολοκλήρωσε τον «κύκλο» του.
Και προχωρά.

Ίσως για αυτό να αγαπώ τόσο το Φθινόπωρο.

Γιατί η φύση δεν φοβάται να αφήσει.
Γιατί μας θυμίζει ότι μπορούμε να αλλάζουμε κι εμείς.

Να αφήνουμε.
Να κλείνουμε κύκλους.
Να προχωράμε.
Χωρίς να διαγράφουμε τη διαδρομή.
Γιατί όσα αφήνεις πίσω δεν παύουν να είναι κομμάτι της ιστορίας σου.
Απλώς παύουν να γράφουν το επόμενο κεφάλαιο.

Κάθε Σεπτέμβρη λοιπόν, επιστρέφω στην ίδια φράση.
Λίγο διαφορετική κάθε φορά κι εγώ.

Φθινόπωρο θα πει μελαγχολία.
Και ίσως η μελαγχολία να μην είναι πάντα λύπη.

Καλώς ήρθες, Σεπτέμβρη.

Η εποχή αλλάζει.
Και μαζί της και εγώ.

– Ασυμβίβαστη Αυτοκράτειρα
Μέχρι το επόμενο Χρονικό.